Bohaterowie telenoweli „La Bandida”, którzy istnieli naprawdę! Graciela Olmos, cz. 2

Fabuła emitowanej przez Telewizję Polską, meksykańskiej telenoweli „La Bandida” jest oparta na prawdziwych wydarzeniach i przedstawia burzliwe losy Gracieli Olmos, urodzonej w 1895 roku meksykańskiej przemytniczki i właścicielki prężnie działającego domu publicznego. Kontynuujmy naszą wyprawę do Meksyku początku XX wieku i zagłębmy się w historię kobiety, która stała się inspiracją dla twórców hitowej meksykańskiej telenoweli stworzonej przez Sony Pictures Television i TV Azteca. Oto druga część artykułu o Gracieli Olmos. 

Jak wspominałem w poprzednim artykule, Marina i José Hernández zgodzili się na warunek postawiony im przez siostry zakonne i pobrali się. Zaraz po ślubie nowożeńcy dołączyli do formacji Dywizjonu Północnego działającej pod przewodnictwem generała Francisco Villi. Marina została tzw. „soldadera” czyli kobietą zaangażowaną w rewolucję meksykańską. Walczyła u boku męża jak żołnierz, ramię w ramię z innymi mężczyznami. Pozostali członkowie Dywizjonu Północnego szybko nadali jej pseudonim, którym od tamtej pory się posługiwała. Jako że była żoną Hernándeza, którego nazywano „El Bandido” zaczęto mówić na nią „La Bandida”.

W Dywizjonie Północnym „La Bandida” poznała inne kobiety, które tak jak ona zapisały się na kartach meksykańskiej historii. Wśród nich wymienić należy Petrę Herrerę alias Pedro Herrera i Valentinę Ramírez alias Juan Ramírez znaną także jako „La Valentina” (obie dołączyły do grupy w przebraniu mężczyzn) oraz Adelę Velarde Pérez – pielęgniarkę znaną jako „La Adelita”, na cześć której powstało najsłynniejsze meksykańskie corrido.

Dobra passa wojsk Pancha Villi zakończyła się wraz z Bitwą pod Celaya, która miała miejsce w dniach 6-15 kwietnia 1915 roku. Już w dwóch pierwszych dniach walk życie straciło 2000 tysiące żołnierzy Dywizjonu Północnego. W kolejnych dniach liczba zabitych wzrosła do 4000 tysięcy. Wśród tych, którzy polegli był José Hernández, ukochany mąż La Bandidy.

Po śmierci męża, 20-letnia Marina podjęła decyzję o opuszczeniu oddziału i przeprowadzce do miasta Meksyk. Aby zarobić na swoje utrzymanie zaczęła uprawiać hazard, głównie grać w pokera. Wkrótce rozpoczęła współpracę z Juanem Mérigo, członkiem Gangu Szarego Samochodu („La banda del automóvil gris”) i zaangażowała się w sprzedaż kradzionej biżuterii.

Co ciekawe, zaprezentowane w serialu „La Bandida” napady dokonywane przez grupę Juana Mérigo znacznie różnią się od tych, które w rzeczywistości dokonywał Gang Szarego Samochodu. Otóż jego członkowie ubrani w mundury wojskowe stawiali się w domu przyszłej ofiary z nakazem przeszukania. Po wejściu do środka zastraszali mieszkańców i grabili wszystkie kosztowności, po czym uciekali z miejsca zdarzenia poruszając się szarym Fiatem marki Lancia.

„La Bandida” współpracowała z gangiem do 1922 roku. Przeniosła się do Ciudad Juárez, a w 1923 roku wyjechała do El Paso w Teksasie, gdzie nawiązała współpracę z byłym gubernatorem stanu Chihuahua – Rodrigo M. Quevedo. Generał włączył ją do firmy produkującej whisky i przemycającej alkohol do objętego prohibicją miasta Chicago. Tam nad interesem czuwał sam Al Capone!

W nielegalnym biznesie „La Bandida” czuła się jak ryba w wodzie. W oczach swoich wspólników jawiła się jako kobieta pracowita, odważna i bardzo dobrze zorganizowana. Nie dziwi więc, że szybko zaczęła odnosić sukcesy i zdobywać uznanie. Była dobra do tego stopnia, że wkrótce objęła stanowisko kierowniczki bandy w jednej z dzielnic Chicago.

Al Capone był bardzo zadowolony ze współpracy z Olmos i Quevedo. Zaprosił ich nawet do swojej luksusowej posiadłości na przyjęcie dla członków mafii, podczas którego „La Bandida” zaśpiewała takie meksykańskie szlagiery jak „Cielito Lindo” czy „La cucaracha”. Zachwytów nie było końca!

Wraz z sukcesem i sławą wśród przemytników „La Bandida” zyskała również wrogów. Mafijne porachunki i fakt, że była obserwowana przez amerykańskich agentów sprawiły, że Graciela musiała obciąć włosy, przebrać się za mężczyznę i uciekać do Meksyku. Wraz z nią z Chicago zniknęła również walizka wypełniona pieniędzmi, a dokładniej 46 000 dolarów!

W 1929 roku Graciela przekroczyła granicę i znalazła się w Tampico, w stanie Tamaulipas. Skradzione pieniądze niekorzystnie inwestowała oraz przegrywała w pokera. Wreszcie poznała Cesara Guerrę noszącego pseudonim „El Chato”. Był on promotorem artystycznym i zatrudnił „La Bandidę” w swoim kabarecie. Pracowała tam również Ruth Delorche. Panie zaprzyjaźniły się, a gdy biznes ich przełożonego upadł postanowiły założyć własny kabaret…

Bibliografia:

Mis Publicaciones Recientes – „Graciela Olmos, de revolucionaria a dueña de un burdel.”

La Jornada – „A la luz, la increíble historia de Graciela Olmos, La Bandida”

La Verdad – „La Bandida, la chihuahuense que compuso el corrido al Siete Leguas”

MXCITY Guía Insider – „Graciela Olmos fue una de las primeras traficantes de México”

Excelsior – „Así operaba la legendaria Banda del Automóvil Gris”

 

 

FOT. Sin Embargo

Leave a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *